Szczegółowe planowanie rozpoczęło się w piątek 14 lipca, ale następnego dnia Montgomery wydał pisemną dyrektywę nakazującą Dempseyowi zmianę planu z „głębokiego wyłomu” na „ograniczony atak”. Przewidując, że Niemcy będą zmuszeni wezwać rezerwy pancerne, zamiast ryzykować przerwaniem frontu przez brytyjskie siły pancerne, VIII Korpus otrzymał polecenie „zaatakowania niemieckich dywizji pancernych w bitwie i zadania im takich strat, że nie będą już stanowić dla Niemców żadnej wartości”. Miano wykorzystać każdą okazję, aby rozszerzyć pozycje 2 Armii – w rozkazach stwierdzono, że „zwycięstwo na wschodniej flance pomoże nam [Brytyjczykom] osiągnąć to, czego chcemy na zachodniej flance”, aby nie eksponować jej roli „twardego bastionu”, od którego zależy sukces nadchodzącej ofensywy amerykańskiej. Cele trzech dywizji pancernych zostały zmienione, aby „opanować obszar Bourguébus–Vimont–Bretteville”, chociaż zamierzano, aby „pojazdy pancerne atakowały daleko na południe w kierunku Falaise, potęgując chaos i przerażenie w szeregach wroga”.