Hensel obracał się w wielu kręgach towarzyskich. Znał Juliusza Edwarda Hitziga, Adelberta von Chamisso, Helminę von Chezy, E.T.A. Hoffmanna, Ernsta von Houwalda, Fryderyka de la Motte Fouqué, Fryderyka Augusta von Staegemanna, Klemensa Brentano, Ferdynanda von Bülowa, braci Ernesta Ludwika i Ludwika Fryderyka Leopolda von Gerlach, Amalie von Helvig, Maxa von Schenkendorf i Wilhelma Müllera.

W 1829 Hensel został mianowany królewskim malarzem nadwornym i zasiadł we władzach Akademii Sztuk Pięknych. Polityczne zawirowania Wiosny Ludów w 1848 spowodowały, iż zaangażował się politycznie po stronie pruskiej partii konserwatywnej.

Twórczość Hensel zasłużył się przede wszystkim jako portrecista. Słabiej oddziaływały jego obrazy, głównie religijne i historyczne, jak np. „Chrystus na pustyni”. Jego wczesne obrazy olejne powstawały pod wpływem nazareńczyków (Nazarener), czyli grupy malarzy austriackich i niemieckich, zrzeszonych w Bractwie Św. Łukasza (Lukasbund). Pozostawał pod wpływem Johanna Gottfrieda Schadowa. Sięgał również do motywów antycznych. Jego dzieła stoją tematycznie pod znakiem romatyzującego realizmu. Najbardziej znane są tworzone przez niego portrety. Przygotowywane z fotograficzną dokładnością, nie traciły nic ze swej delikatności.