Następnie worek wrzucano na wóz i kierowano się w stronę najbliższej rzeki, jeziora bądź morza. Wóz był zaprzężony w czarne woły. Sens symboliki egzekucji oddał Cyceron, pisząc:
Przebieg wykonania kary worka wskazuje na wyraźny wpływ elementów teatralnych, symbolicznych i magicznych. Dobór zwierząt uznawanych wówczas za złowrogie, nieczyste bądź chtoniczne miał, poza funkcją zaostrzenia kary, znaczenie symboliczne. Również utopienie w wodzie stanowiło formę pohańbienia skazanego, poprzez odebranie mu możliwości pochówku.
Wieki późniejsze Szczegółowe zapiski regulujące sposób wykonywania kary worka znalazły się w zwodach praw Justyniana Wielkiego. znana i być może stosowana była w średniowieczu na terenach Cesarstwa Bizantyjskiego, Świętego Cesarstwa Rzymskiego, znano ją także w krajach Skandynawii. Jej stosowanie, nie wolne od lokalnych modyfikacji, zalecało wiele europejskich zwodów prawa karnego, np. Zwierciadło saskie czy kompilacja Alfonsa Mądrego.
W Zachodniej Europie prawdopodobnie powrócono sporadycznie do stosowania tej kary około XII wieku. Niekiedy w średniowieczu i czasach późniejszych kara worka miała charakter polityczny, a nie kryminalny.