Zdaniem Antoniego Dębińskiego w okresie pryncypatu czasowo zaniechano kary worka na rzecz bardziej wówczas popularnych form egzekucji tudzież poprzez spalenie. Dalej świadectwa stosowania kary worka można znaleźć w reskryptach Konstantyna Wielkiego i jego potomków, w Kodeksie Teodozjusza i aż do końca funkcjonowania Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego. W Kodeksie Teodozjusza poświęcono karze znaczną część dziewiątej księgi, zatytułowanej . Ponadto kompleksowy opis kary zachował się w relacji jurysty Modestyna. Źródła wskazują, że karę worka stosowano także wobec pierwszych chrześcijan i sprawców przestępstwa . Po upadku cesarstwa jej wykonywanie w Zachodniej Europie na pewien czas zanikło.

Przebieg wykonania kary w czasach rzymskich Zachowane źródła pozwalają odtworzyć dokładnie sposób wykonywania kary. Kat i jego wspólnicy poprzedzali egzekucję chłostą. Głowę skazanego owijano wilczą skórą i ubierano go w ciężkie obuwie, co mogło służyć zapobieganiu ucieczce, lecz najpewniej miało wymiar magiczny. Do worka z bydlęcej skóry () zaszywano go wraz z czterema zwierzętami: psem, kogutem, małpą oraz wężem. W zależności od źródeł konfiguracja tych zwierząt zmieniała się, np. w Kodeksie Teodozjusza wymieniono tylko węża. Niektórzy autorzy wcale nie wspominają o wrzucaniu zwierząt do worka.