W badaniach prowadzonych na szczurach wykryto również, że implementacja elektrod stymulujących do zakrętu obręczy przynosi najlepszy efekt dla zachowania się zwierzęcia, jeżeli stymulacja ma wartości 200 μA i 130 Hz, podczas gdy stymulacja o mniejszych bądź większych wartościach daje mniejsze bądź żadne efekty. W tym przypadku odkrycie krzywoliniowej zależności między poziomem aktywności neuronalnej a efektywnością zachowania się jest raczej przypadkowe, badania te prowadzono bowiem przede wszystkim pod kątem opracowania neurochirurgicznych metod leczenia depresji. Niemniej jednak inne badania z udziałem sztucznej stymulacji struktur mózgu pozwalają lepiej zrozumieć uniwersalny charakter prawa Yerkesa-Dodsona, szczególnie zaś doświadczenia z implantacją elektrod do tych jąder wzgórza, które są związane z układem siatkowatym i zapewniają niespecyficzną stymulację kory mózgowej, ułatwiającą neuronom kory łatwiejszą aktywację pod wpływem celowej (specyficznej) stymulacji innych neuronów. Dane takie są w bardzo ograniczony sposób dostępne także w badaniach ludzi, u których implantację elektrod, jako zabieg Głębokiej Stymulacji Mózgu (DBS) wykonuje się w celach terapeutycznych w niektórych chorobach.