Psychologia osobowości i społeczna W latach 70. XX wieku pojawiły się pewne badania, których wyniki były rozbieżne z prawem Yerkesa-Dodsona. Próbą rozwiązania tych niezgodności była koncepcja Aptera. Zaproponował on, aby uwzględnić dodatkowo, czy człowiek przyjmuje orientację teliczną i jest nastawiony na osiągnięcie konkretnego celu, czy przyjmuje orientację parateliczną i jest nastawiony na samo realizowanie zadania. W tym pierwszym przypadku, dla efektywnego wykonania zadania optymalnym jest niski poziom pobudzenia, natomiast duży poziom prowadzi do stanów lękowych. W drugim przypadku natomiast zadanie jest efektywniej wykonywane przy wyższym poziomie pobudzenia, kiedy człowiek wpada w przyjemne podniecenie i cieszy się samym szybkim i sprawnym działaniem. Ta koncepcja pozwalała też na przeniesienie prawa Yerkesa-Dodsona na grunt psychologii osobowości, gdzie postulowano, że zależność pobudzenie – efektywność wykonania jest pośredniczona stylami radzenia sobie, różnicami indywidualnymi itp.