Od 1956 roku parafia podjęła starania o pozwolenia na budowę nowego kościoła na terenie Placu Zbawiciela, który należał do własności parafii. Władze miejskie nie wydały zezwolenia. Równolegle podjęto prace nad projektem kościoła. W 1957 roku powołano przy parafii komitet budowlany, którego zadaniem było m.in. gromadzenie potrzebnych środków finansowych oraz materiałów budowlanych. W latach 1958–1960 parafia wielokrotnie występowała o zgodę na budowę, proponując różne warianty i lokalizacje. Władze ludowe, zarówno na szczeblu lokalnym, jak i państwowym, piętrzyły problemy i przeszkody, sugerując konieczność budowy domów mieszkalnych i szkół, przed budową kościoła. Ponadto wielokrotnie w tym czasie zmieniano plany zagospodarowania terenu. Inicjatywa budowy kościoła zamarła na kilka lat. Parafianie oraz władze kościelne niepokoił coraz gorszy stan techniczny istniejącej świątyni przy równoczesnym rozwoju parafii i dzielnicy. Intensywna rozbudowa zachodniej części parafii (przyszłe osiedle Kopernika) zmusiły władze kościelne do zainicjowania budowy nowej świątyni w tej części miasta. Parafia znalazła się zatem w niekomfortowej sytuacji, jaką była konieczność budowy dwóch kościołów ze względu na wciąż rosnącą liczbę wiernych.