zagadnienia prawne wykładał były prezydent Olsztyna Czesław Browiński), naukowców dojeżdżających z innych uczelni (Cz. Kamela, Marian Frelek, Walery Fedorowski, Wacław Sztompke, Stanisław Trautsolt, Janusz Wapiński i inni), pracowników młodszego pokolenia podejmujących świeżo pracę w Wyższej Szkole Rolniczej (m.in. A. Hopfer, Lubomir Włodzimierz Baran, Alojzy Wasilewski), wreszcie środowisko olsztyńskich geodetów. W 1964 czteroletni cykl kształcenia ukończył pierwszy rocznik studentów i 53 absolwentów odebrało dyplomy inżyniera geodezji urządzeń rolnych.
W 1966 poziom naukowy Studium podniósł się dzięki promocjom doktorskim Hopfera i Barana; jednocześnie Senisson uzyskał nominację na docenta. Pozwoliło to na starania o przekształcenie Studium w samodzielny wydział, co też nastąpiło w październiku 1967. Na czele nowej jednostki – Wydziału Geodezji Urządzeń Rolnych – stanął jako dziekan ponownie Witold Senisson. Pod jego kierunkiem przeprowadzono wówczas kolejne reorganizacje, m.in. wprowadzono oryginalną, trójpionową strukturę: pion dydaktyczny (pięć katedr), pion badawczy (zespoły badawcze realizujące konkretne zadania naukowe, o zmiennych składach osobowych), pion techniczny (laboratoria wydziałowe, wspierające pracę i dydaktyczną, i naukową).