Haakon III Sverresson, (norw. Håkon Sverresson, ur. ?, zm. 1 stycznia 1204 w Bergen) — król Norwegii w latach 1202–1204, z dynastii Yngling.
Haakon był młodszym synem króla Norwegii Sverrego Sigurdssona (zm. 9 marca 1202) i jego nałożnicy Astrid, z którą Sverre żył na Wyspach Owczych, zanim w 1177 przybył do Norwegii i zdobył tron królewski. Haakon wraz z ojcem (który podawał się za syna króla Sigurda II) brał udział w walkach przeciwko wojskom króla Magnusa V, podczas których z powodzeniem dowodził wojskiem ojca.
Po śmierci ojca Haakon został przywódcą stronnictwa Birkebeiner i królem Norwegii. Panowanie Haakona III przypadło na okres wieloletniej wojny domowej trwającej w Norwegii od 1130 do 1240 pomiędzy kolejnymi władcami norweskimi i pretendentami do tronu królewskiego. W kraju istniały dwa zwalczające się obozy: pierwszy z nich, stronnictwo Birkebeiner, zwane narodowym, dążyło do zjednoczenia kraju pod władzą jednego władcy;