Inge II Baardsson, (norw. Inge II Bårdson, ur. 1185, zm. 23 kwietnia 1217) – król Norwegii 1204–1217.
Ojciec Inge, Baard Guttormsson (zm. 1194) był możnym norweskim pochodzącym z krainy Trøndelag. Matką Inge była Cecylia (zm. 1185), córka króla Norwegii Sigurda II zwanego Gębą. Małżeństwo Cecylii z Baardem, zawarte prawdopodobnie w 1184, zostało zaaranżowane przez jej brata króla Sverre Sigurdssona.
Po śmierci króla Haakona III (1 stycznia 1204) królem został obwołany będący czteroletnim dzieckiem Guttorm Sigurdsson, syn Sigurda Lawarda, wnuk króla Sverre. W Norwegii na nowo rozgorzała wojna domowa pomiędzy stronnictwem Birkebeiner a stronnictwem Baglar (Birkebeiner dążyło do zjednoczenia kraju pod władzą jednego władcy, zaś stronnictwo Baglar uważało, że każdy potomek królewskiego rodu miał prawo do części władztwa). Inge Baardsson i jego przyrodni brat, jarl Haakon (syn Cecylii, zwany Galin, co znaczyło Szalony) zostali przywódcami partii Birkebeiner, natomiast na czele przeciwników stanął Erling Magnusson Steinvegg, podający się za syna króla Magnusa V, wspomagany przez flotę i wojska króla Danii Waldemara II.