Erlingowi Magnussonowi udało się opanować tereny krainy Viken, położonej wokół Oslo.
W międzyczasie, w sierpniu 1204 zmarł małoletni król Guttorm (o spowodowanie śmierci podejrzewano Haakona Galina) i na tron królewski, mając poparcie arcybiskupa Nidaros powołany został Inge, będący w Norwegii drugim królem tego imienia. Pierwsze trzy lata panowania zeszły królowi na walce ze stronnikami antykróla Erlinga Magnussona, a po jego śmierci (styczeń 1207) z kolejnym pretendentem partii Baglar – Filipem, wywodzącym się z możnego rodu norweskiego. Jesienią 1207 doszło do spotkania Inge II, Filipa i jarla Haakona Galina, ustalono, że Inge II pozostanie zwierzchnim królem Norwegii z ośrodkiem władzy w Nidaros, Filip zachowa władzę na wschodnich terenach kraju z siedzibą w Oslo, a Haakon Galin nadal będzie władał w zachodniej części z Bergen. Taki podział kraju utrzymał się do końca panowanie Inge II, mimo że Filip nie dochował wierności ustaleniom umowy i używał tytułu królewskiego. Haakon Galin również miał królewskie ambicje i miał zamiar używać tytułu współkróla, ale Inge II skutecznie się temu sprzeciwił. Do otwartego konfliktu między przyrodnimi braćmi nigdy jednak nie doszło.