W jednym przypadku, mówi Maillard, zdarzyło się, iż pacjenci, którym udzielono większej swobody w zakładzie, w rzeczywistości obezwładnili swoich lekarzy oraz pielęgniarki i przywłaszczyli sobie ich pozycje, zamykając personel w pomieszczeniach dla psychicznie chorych. Owi szaleńcy byli prowadzeni przez człowieka, który utrzymywał, że odkrył lepszą metodę leczenia schorzeń psychicznych, nie zezwalając na odwiedziny nikomu, z wyjątkiem pewnego głupio wyglądającego gentlemana, z którego strony nie było najmniejszych powodów do obaw. Narrator pyta jak personel szpitala się zbuntował i przywrócił dawny porządek. Chwilę później, dają się słyszeć głośne krzyki i prawdziwy personel medyczny uwalnia się z potrzasku. Okazuje się, że goście na obiedzie, byli w rzeczy samej pacjentami, którzy przejęli kontrolę nad zakładem. W ramach ich rewolucji traktowali personel smołą i pierzem. Opiekunowie wrzucili prawdziwych pacjentów z powrotem do cel, podczas gdy narrator, który jest w rzeczywistości owym głupio wyglądającym gentlemanem, wspomnianym przez Maillarda, przyznaje, że musi teraz znaleźć prace doktora Smoły i profesora Pierza.