Z drugiej strony, nadanie sobie tożsamości kobiecej przejawia się w reprodukowaniu kobiecych stereotypów płciowych. Innym przykładem dookreślenia – na polu seksualnym – jest reprodukowanie męskiej dominacji nad kobietami w seksie poprzez konstrukcję tożsamości partnera aktywnego jako dominującego, męskiego, nadrzędnego i partnera pasywnego jako podrzędnego, uległego, pełniącego rolę kobiety. Tak jak próba dookreślenia się na polu stereotypów stanowi kontekstualizację heteromatriksu w tożsamości homoseksualnej tak konstrukcja dychotomii partnerów aktywnych i pasywnych jest konteksualizacją patriarchalnych mechanizmów przemocy degradujących kobiety do roli obiektu seksualnego mężczyzn.
Za pomocą matrycy ustanawiany jest ostateczny kształt męskości/tożsamości męskiej i kobiecości/tożsamości kobiecej. Mężczyzna to ktoś, kto posiada kobiety. Kobieta to ktoś, kto jest posiadany przez mężczyznę. Nie bez powodu mężczyzna, który posiada wiele kobiet, wiodąc aktywne życie seksualne postrzegany jest jako obiekt zazdrości innych mężczyzn, którzy powodzenia wśród płci przeciwnej nie mają. Posiadanie wielu kobiet jest powodem do dumy, faktem, którym można się pochwalić, aby uzyskać aprobatę rówieśników. Kobiety – odwrotnie – oceniane są negatywnie, jeżeli posiadają dużą ilość partnerów seksualnych.