Fakt, że osoby homoseksualne nie reprodukują obowiązkowego heteroseksualizmu sprawia, że nie posiadają one wyznaczanej przez opresywną normatywność sztywnej tożsamości – ani męskiej ani kobiecej. Męska tożsamość normatywna składa się bowiem z zapisanych w matrycy komponentów: męskiego ciała (płeć biologiczna), poczucia identyfikacji z płcią męską (gender) i heteroseksualizmu (pożądania seksualnego skierowanego względem ciała kobiet). Innymi słowy, lesbijki i geje nie są kobietami i mężczyznami w rozumieniu heteromatriksu: konstytutywną częścią tej tożsamości jest bowiem heteroseksualizm (trzeci filar matrycy). Ze względu na ten brak pozytywnej tożsamości, osoby homoseksualne próbują czasem paradoksalnie zbliżyć się do modelu konstruowanego przez opresywny dyskurs heteronormatywny. Innymi słowy lesbijki i geje muszą się dookreślić – czy są kobietami czy mężczyznami. Heteromatriks nie zakłada istnienia żadnych stanów pośrednich między tymi dwoma tożsamościami, dlatego jedynym możliwym sposobem dookreślenia jest realizacja albo kobiecych albo męskich stereotypów płci. Z jednej strony przejawia się to poprzez próby eksponowania przez gejów swojej stereotypowej męskości: np. piłka nożna, siłownia, piwo, brak subtelności w obyciu.