Późniejsze badania empiryczne pozycji społecznej opierały się na doświadczeniach Warnera. Najczęściej jednak, w określeniu hierarchii pozycji odwoływano się do dwóch zmiennych: zawodu i jego prestiżu, które łącznie ujmowane są jako pozycja zawodowa. Socjolodzy wskazują, że w społeczeństwach nowoczesnych praca jest podstawową działalnością określającą sytuację człowieka (jego umiejętności, dostęp do dóbr, wzory konsumpcji). Związany z daną kategorią społeczno-zawodową status jest też statusem osiąganym, a nie przypisanym. Zawód (obok wykształcenia) jest wskaźnikiem, który w wysokim stopniu koreluje z innymi cechami pozycji społecznej i może być traktowany jako ich zastępczy wskaźnik upraszczający. Istotnym problemem jest wtedy określenie pozycji osób niepracujących i osób wykonującym wiele zawodów.
W drugiej połowie XX w. w amerykańskich badaniach społecznych pojęcie statusu traciło na ostrości i coraz częściej sprowadzano je do badania postrzeganego prestiżu danego zawodu. Badacze tacy jak Bryan Turner podkreślali konieczność uzupełnienia tego elementu subiektywnego o wskaźniki związane z rzeczywistą pozycją jednostki w strukturze społecznej.