Inaczej zaplanowane były badania Williama Warnera w prowadzonym w latach 30. i 40. XX w. The Yankee City Project. Pojęcie statusu społecznego włączał on w badaniach hierarchii klas społecznych. Warner wprowadził tu dwie metody badawcze. Początkowo stosował metodę oceniającego uczestnictwa, opierającą się na wywiadach swobodnych, w których jednostki miały opisać jak postrzegają strukturę swojej społeczności, rozumianą jako hierarchię grup statusowych. Na tej podstawie, Warner zrekonstruował używany do dziś w wielu badaniach schemat sześciu klas (wyższa-wyższa, wyższa-niższa, średnia-wyższa, średnia-niższa, niższa-wyższa, niższa-niższa). Ze względu na pracochłonność tej metody, nie nadawała się ona do stosowania w szeroko zakrojonych badaniach. Z tego powodu, opierając się na wynikach swoich badań, Warner wypracował metodę indeksu cech statusowych (Index of Status Characteristic). Klasa społeczna danej osoby określona była jako indeks czterech zmiennych: zawód, źródło dochodu, warunki mieszkaniowe i dzielnica zamieszkania. Waga tych zmiennych w indeksie określana była poprzez oceny wystawiane przez członków danej społeczności.