Bagna Łatana (niem. Lattanabruch) – dawne śródleśne mokradła, położone w Lasach Korpelskich, na północny wschód od Wielbarka (przy dawnej granicy Prus Wschodnikch i Polski), osuszone w latach 1767-1794 i zasiedlone w ramach osadnictwa szkatułowego. Na terenie Bagien Łatana powstało sześć wsi.
W 1767 r. rozpoczęto pomiary bagien. W tym czasie w wielu miejscach te podmokłe tereny były nie do przejścia, ze względu na duże ilości leżących drzew i połamanych gałęzi. Pomiary udało się wykonać dopiero zimą 1768 r., a zakończyć w roku następnym. Następnie rozpoczęto melioracje obszaru obejmującego 380 włók, 17 morgów i 166 prętów magdeburskich. Kanały odpływowe skierowane zostały do rzek Omulew i Wałpusza. Wybudowano także siedem śluz, regulujących poziom wody. Koszty melioracji i pomiarów gruntów kosztowały 7626 talarów, 3 grosze i 6 fenigów. Planowano, że koszty inwestycji zwrócą się do 1810 lub 1811 roku. Przez rok trwały prace projektowe oraz bezpłatnie udostępniano zalegające na tym obszarze drewno. Lokacja nowych wsi i zasiedlenie mokradeł Łatany rozpoczęła się w roku 1794.