W ciągu dwóch lat (1794-95) na osuszonym obszarze założono sześć wsi: Łatana Wielka (Łatana), Borki Wielbarskie, Lejkowo, Zapadki, Olędry, Ostrowy. Skolonizowano łącznie 340 włók, 4 morgi i 32 pręty magdeburskie. Grunty te zasiedliło 67 gospodarzy oraz kilku zagrodników. Każdy z gospodarzy drogą losowania otrzymał działkę wielkości 5-10 włók ziemi uprawnej oraz łąk lub pastwisk. Wsie połączone były nasypami, a teren łąk i pastwisk poprzecinany był licznymi rowami. Dla nowo założonych wsi wyznaczono 15 lat wolnizny (zwolnienia podatkowego). Czynsz ustalono w wysokości dwóch talarów i 40 groszy od włóki. Ponieważ zagrodnicy nie byli w stanie otrzymać się z małego przydziału ziemi, dlatego w latach późniejszych 15 zagrodników otrzymało pola, wydzielone z pobliskich Lasów Chocholskich.
Po kolejnych regulacjach w roku 1818, tereny po dawnym mokradle Łatany zamieszkiwało 87 gospodarzy włókowych i 10 zagrodników z rodzinami (łącznie 693 osoby), gospodarząc na 442 włókach, 26 morgach i 19 prętach ziemi, płacąc roczny czynsz w wysokości 1090 talarów, 72 groszy i 9 fenigów.