Prawo cywilne Mechaniczny środek komunikacji Pojęcie mechanicznego środka komunikacji funkcjonuje w prawie cywilnym (przy określaniu odpowiedzialności). Zostało po raz pierwszy użyte w art. 436 kodeksu cywilnego (w 1964 r.), który mówi o „mechanicznym środku komunikacji poruszanym za pomocą sił przyrody”. Wynika z tego, że mechaniczny środek komunikacji zawsze cechuje: napędzanie własnym urządzeniem mechanicznym (silnikiem) możliwość samodzielnego ruchu, wyłącznie z pomocą sił przyrody przeznaczenie do komunikacji. Mechanicznym środkiem komunikacji jest zatem samochód osobowy i ciężarowy, ciągnik, autobus, trolejbus, motocykl, skuter, pociąg, statek powietrzny i morski, statek żeglugi śródlądowej, motorówka. Pojęcie odnosi się wszakże do środków komunikacji, poruszających się zarówno w ruchu lądowym (np. drogami, szynami), jak i powietrznym czy morskim.
Mechanicznym środkiem komunikacji nie może być: pojazd napędzany własnym mechanizmem, ale wprawianym w ruch siłą mięśni ludzkich lub zwierzęcych (np. hulajnoga, rower, wóz konny, kajak, mięśniolot) pojazd poruszany bezpośrednio siłami przyrody (np. żaglówka, lotnia) urządzenie z ograniczoną swobodą ruchu (np.