Rodzaje replikatorów W biologii replikatorami są geny, natomiast dla sfery kultury Richard Dawkins zaproponował analogiczną do genu jednostkę informacji kulturowej pod nazwą memu. Priony Dawkins opisuje jako „paragenetyczne replikatory” i „rozszerzone replikatory” (analogicznie do fenotypu rozszerzonego). Przykładem struktury replikującej się, potrzebującej jednak zewnętrznego oddziaływania, są kryształy gliny. Przywierające do nich związki węgla mogły katalizować pierwotne reakcje organiczne, a uruchamiana przez nie kataliza polimeryzacji mogła prowadzić do powstawania struktur białkowych z aminokwasów i RNA oraz DNA z prostych zasad.

W ujęciu Dawkinsa wszelkie replikatory można podzielić na 4 rodzaje według dwóch kategorii. Pierwsza kategoria to możliwość wpływu replikatora na swoje dalsze powielanie, gdzie wyróżnił on replikatory bierne i czynne. Replikator czynny to np. dany fragment DNA, który poprzez wytworzenie cechy fenotypowej organizmu zwiększa lub zmniejsza możliwość własnej replikacji. Biernym może być fragment DNA niepodlegający transkrypcji. Druga kategoria dotycząca możliwości ciągłego replikowania się obejmuje replikatory generatywne i replikatory „ślepej uliczki”.