Pierwszymi są te, które mogą tworzyć potencjalnie nieskończony ciąg własnych kopii w kolejnych pokoleniach, a przykładem są geny umieszczone w gametach. Do drugich należą geny znajdujące się w komórkach somatycznych organizmu, które mogą być kopiowane tak długo, jak długo żyje taki organizm.
W procesie ewolucji występuje skłonność do „agregacji”. Proste replikatory, o niskiej pojemności informacyjnej, wytwarzają replikatory bardziej pojemne, dzięki którym możliwe stają się kolejne „poziomy” ewolucji. Po rybozymach pojawiają się komórki prokariotyczne, które wytworzyły komórki eukariotyczne, a te z kolei organizmy wielokomórkowe. Oddziaływania między replikatorami zachodzą w środowisku na sąsiadujących ze sobą poziomach organizacji życia. Na poziomie komórki metabolizm jest efektem działania sieci zależności między genami. W przypadku organizmu wielokomórkowego zachodzą interakcje na poziomie międzykomórkowym (powiązania między neuronami, oddziaływanie leukocytów), a na najwyższym poziomie życia są to oddziaływania między organizmami w ekosystemie.