thumb|200px|Od lewej: Adam Kierski, Irena Nieżychowska i Franciszka Żółtowska
Irena Nieżychowska, z domu Wolszlegier (ur. 5 listopada 1896 w Toruniu, zm. 5 października 1939), polska działaczka społeczna i narodowa.
Życiorys Pochodziła ze znanej polskiej rodziny ziemiańskiej Wolszlegierów, była córką Bolesława, doktora obojga praw, zmarłego 20 maja 1926. Wychowywana w atmosferze polskiego patriotyzmu, od młodości uczestniczyła w pracy narodowej jako bibliotekarka Towarzystwa Czytelni Ludowych i konspiracyjna nauczycielka języka polskiego wśród dzieci rolników i robotników. Działalność narodową prowadziła szczególnie silnie w latach I wojny światowej, biorąc następnie udział w powstaniu wielkopolskim; szeregi powstańcze opuściła w stopniu porucznika.
Od 1919 była aktywna w Chojnicach i okolicy, należała do Towarzystwa Ludowego i Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, organizowała kursy języka polskiego dla dorosłych. Uczestniczyła również w przygotowaniu wydania pierwszej polskiej książki w Chojnicach – śpiewniczka Pieśni narodowe i obozowe (1919). W prasie chojnickiej publikowała własne wiersze (liryczne i patriotyczne), wydała również osobny tomik poetycki.