Od tego czasu premierem Norwegii był przewodniczący Norweskiej Partii Pracy Jens Stoltenberg, który po raz pierwszy musiał stworzyć koalicyjny rząd, gdyż do tego momentu socjaldemokraci zawsze rządzili samodzielnie. Koalicję rządową utworzyły trzy partie: Norweska Partia Pracy, Norweska Partia Centrum oraz Socjalistyczna Partia Lewicy. Świadczyło to o przemianach na norweskiej scenie politycznej. W 2006 wycofano norweskich żołnierzy z Iraku, jednak pozostawiono kontyngent w Afganistanie. Socjaldemokraci wstrzymali prywatyzacje strategicznych przedsiębiorstw. Szczególne miejsce w polityce międzynarodowej zajmowały stosunki z Rosją, występował bowiem spór o wody na Morzu Barentsa z pokładami gazu ziemnego. Rosja zaproponowała wspólną jurysdykcję tego obszaru, na co Norwegowie się nie zgodzili.
W 2009 wybory ponownie wygrali socjaldemokraci. Dzięki uzyskaniu większości parlamentarnej, rząd Stoltenberga został pierwszym norweskim gabinetem od 1969, który zdołał wywalczyć w wyborach reelekcję. 22 lipca 2011 miała miejsce największa tragedia w Norwegii od czasu II wojny światowej. Skrajnie prawicowy fundamentalista Anders Breivik podłożył bombę w Oslo oraz dokonał masakry na wyspie Utøya.