Norwegowie dwukrotnie w referendum w 1972 i referendum w 1994 roku sprzeciwili się przystąpieniu do Unii Europejskiej. Za akcesją opowiadał się socjaldemokratyczny rząd (Norweska Partia Pracy) premier Gro Harlem Brundtland i mimo podjętych w 1993 rokowań z UE, rok później 52,2% głosujących sprzeciwiło się wejściu do UE. Wpłynęły na to względy ekonomiczne i kulturowe. W latach 1997–2000 i 2001–2005 rządziła koalicja partii centroprawicowych chadeka Kjella Magne Bondevika. W 2000 rząd się rozpadł na skutek sporu o elektrownię gazową. Nowy gabinet sformowali socjaldemokraci z Jensem Stoltenbergiem. Rząd ten istniał zaledwie półtora roku. W 2001 do władzy wróciła Partia Pracy. W 2001 Norwegia podpisała Układ z Schengen o zniesieniu kontroli granicznych. Rząd poparł interwencję w Iraku, gdzie wysłano 200-osobowy kontyngent. Niezadowolone z rządów społeczeństwo w 2005 wybrało ponownie socjaldemokratów.