Carl początkowo poświęcił się filmowi, zagrał epizodyczną rolę w Hardware Stanleya. Potem zaszył się we własnym studiu i zaczął pracę nad materiałem. W wywiadach z lat 1992 i 1993 informował o swojej nowej metamorfozie – The Nefilim, niosącym powiew świeżości. Zapowiadał muzykę melodyjną, atmosferyczną a z drugiej strony ciężką i pełną kontrastówS. Constantine, Interview with Carl McCoy, Siren Magazine 1992; T. Guntermann, The Nefilim - Carl is back, Zillo Magazine 12/1993.. Mimo iż owoc nowego wcielenia McCoya był już na ukończeniu, światło dzienne ujrzał dopiero w 1996 r. Zoon był lekkim zaskoczeniem dla fanów – przynosił muzykę znacznie ostrzejszą, niż się spodziewano, bardziej z pogranicza ciężkich odmian metalu niż gotyku. Trasa promocyjna „Nefilim Tour” nie doszła jednak do skutku, a przyczyną miały być znowu kłopoty z wytwórniąT. Clausen, Carl McCoy - Die Couch, Sonic Seducer 2/1999.
W międzyczasie Beggars Banquet jeszcze raz sięgnęła do archiwów i wydała kompilację Revelations, zawierającą utwory w wersjach znanych tylko z singli i maxisingli.