W 1957 roku zainstalowano na poligonie radar dalekiego zasięgu, a w październiku tego roku przeprowadzono pierwsze testowe odpalenie pocisku V-1000 z konwencjonalną głowica odłamkową, zaprojektowanego przez biuro OKB-2. Pocisk ten używał powierzchni aerodynamicznych w celu kontroli pułapu, naprowadzany był zaś komendowo przez radar naziemny. Pełnoskalowe testy Systemu A rozpoczęto w 1959 roku, a 4 marca 1961 roku osiągnięto pierwsze skuteczne przechwycenie rzeczywistego celu – powracającej do atmosfery głowicy pocisku balistycznego pośredniego zasięgu (IRBM) R-12 wystrzelonego z poligonu w Kapustin Jarze.
System A-35 System antybalistyczny A opracowany został przede wszystkim dla eksperymentalnego potwierdzenia zasadniczej możliwości przechwytywania celów balistycznych. Zanim jednak prace nad tym programem wkroczyły w fazę finałową, 8 kwietnia 1958 rządowym dekretem nakazano opracowanie wstępnego projektu systemu obrony antybalistycznej Moskwy. W 1959 roku, Ministerstwo Obrony ZSRR określiło wymagania w zakresie sprawności nowego systemu antybalistycznego, który otrzymał oznaczenie A-35. Zgodnie z tą specyfikacją, system A-35 gwarantować miał przechwycenie kilku wielogłowicowych pocisków balistycznych jednocześnie atakujących Moskwę.