Zamiast dotychczasowych sześciu radarów śledzących każdy cel w systemie A i pierwszej wersji systemu A-35, zadanie to spełniać miały jedynie dwa radary. W celu kompensacji zredukowanej zmniejszeniem liczby radarów celności pocisków przechwytujących, zastosowano w nich głowice nuklearne o dużej mocy. W tym celu instytut NII-1011 opracował dwa rodzaje głowic. Pierwszy z nich zapewniał w chwili eksplozji dużą emisję neutronową, drugi natomiast – który okazał się skuteczniejszy – zapewniał większą emisję promieniowania rentgenowskiego.
Budowa zrewidowanego systemu A-35 została ukończona w 1964. W tym projekcie zmniejszono liczbę stacji bojowych z 32 do 16. Mimo jednak zmniejszenia ich liczby, nowy system zapewniał jednoczesne przechwycenie sześciu do ośmiu pocisków balistycznych, zamiast pięciu do sześciu – co było celem pierwotnego projektu. Zbudowane wokół Moskwy obiekty systemu zostały w 1965 roku włączone w skład odrębnego korpusu obrony antybalistycznej Wojsk Obrony Powietrznej. Ze względu na napotykane w trakcie budowy systemu trudności techniczne, nie został dotrzymany termin oddania go do służby operacyjnej, określony pierwotnie na listopad 1967 roku. Jeszcze we wrześniu 1967 roku, jedynym funkcjonującym systemem był testowy system Aldan na poligonie Sary-Shagan.