Każde stanowisko bojowe zawierać miało dwukanałowy (cel i pocisk przechwytujący) radar wykrywania i śledzenia (NATO: Try Add), radar naprowadzania oraz osiem wyrzutni pocisków A-350 z konwencjonalnymi głowicami odłamkowymi, podobnymi do zastosowanych w pociskach V-1000. Śledzenie celu wymagało jednoczesnych operacji radarów z trzech różnych stacji (np. sześciu radarów). Systemy radarowe i inne wyposażenie systemu A-35 było podobne do używanego w systemie A. W tej konfiguracji systemu oczekiwano, iż w stanie pełnej gotowości bojowej A-35 będzie mógł jednocześnie przechwycić pięć do sześciu celów (jeden cel oznaczający ostatni stopień napędowy pocisku balistycznego wraz z jego głowicami) atakujących Moskwę z różnych kierunków. Do zniszczenia każdego pojedynczego celu przewidziano wykorzystanie dwóch pocisków przechwytujących.
Budowa systemu A-35 Budowa obiektów systemu wokół Moskwy rozpoczęta została w 1962. Cały system gotowość bojową uzyskać miał 7 listopada 1967. Jednak w trakcie jego rozwoju wniesiono do projektu kilka znaczących modyfikacji. Już w 1963, w celu zwiększenia efektywności użycia radarów, zmniejszono liczbę radarów wymaganych do precyzyjnego śledzenia jednego celu.