Kolejne pokolenia angielskich prawników (aż do William Blackstone i jego Commentaries on the Laws of England z 1765-1769) nie miały szerokiej wiedzy romanistycznej, nie pogłębiły tych związków i w konsekwencji system prawa angielskiego zaczął się istotnie różnić od systemów prawa kontynentalnego.
Podstawową kwestią De legibus jest jednak ustanowienie relacji pomiędzy prawem zwyczajowym, orzecznictwem sądowym i prawem królewskim. Bracton wprowadza tu przyjętą później szeroko ideę prawa precedensowego, że dla rozstrzygnięcia spraw istotne są poprzednie decyzje sądowe w sprawach podobnych.
W 1884 Pawieł Winogradow odnalazł zbiór luźnych fragmentów oraz kazusów sądowych wraz z komentarzem Bractona uważając, że są to materiały zebrane przy pisaniu De legibus. W 1887 opublikował je w całości jako Notatki Bractona (Bracton’s Note Book). Współcześnie uważa się, że tylko część notatek wiąże się z traktatem De legibus, a pochodzi od innych autorów. Notatki te uważa się za pionierski zbiór kazusów sądowych. Znajduje się w nim ok. 2000 decyzji sądowych wraz z komentarzem, na których mogli się opierać kolejni sędziowie. Uznaje się to za początki instytucji precedensu sądowego oraz zasady stare decisis. Zbiór ten miał duży wpływ na rozwój angielskiej praktyki sądowej i oparcie jej na analizie przeszłych spraw (metoda kazusowa).