Praca Bractona była do 1535 wzorcem dla późniejszych corocznych publikacji zbiorów kazusów (Year Books). Stopniowo jednak, wraz z narastaniem materiału orzeczniczego w średniowieczu, poszła w zapomnienie i została ponownie odkryta współcześnie.
Myśl polityczna Głównym tematem myśli politycznoprawnej Bractona było ustalenie relacji pomiędzy różnymi rodzajami prawa, ich źródłami i zadaniami. Wraz z jest uznawany za autora charakterystycznej dla późnośredniowiecznej myśli politycznoprawnej koncepcji, że monarcha jest egzekutorem powszechnego prawa zwyczajowego i działa w granicach prawa ziemskiego. Jest więc zarówno współtwórcą i strażnikiem prawa, jak i jest nim związany.
U Bractona Bóg jest ostatecznym źródłem prawa i sprawiedliwości oraz gwarantem ostatecznych sankcji. Monarcha jest wikariuszem Boga na ziemi i jako taki jest władzą najwyższą, choć niedoskonałą. Winien jest też posłuszeństwo nakazom sprawiedliwego prawa i jego wola jest nim związana. Ważniejszy niż wola władcy jest tu jego rozum kierujący się poprzez przyzwyczajenie (stałość) ku dobru. Chociaż jednak jest podległy takiemu prawu, to nie ma nikogo, kto mógłby wymóc na nim posłuszeństwo prawu, lub nawet ocenić, czy prawo zostało złamane.