Niekiedy też mniejsze kanaty łączono tak, by odprowadzały wodę do wspólnego, zbiorczego tunelu.
Większość irańskich kanatów nie jest dłuższa niż 5 kilometrów, choć w okolicach Kermanu znajduje się kanat liczący 70 km. Głębokość, na której biegnie główny tunel, zazwyczaj zawiera się w granicach 20–200 metrów, podczas gdy w Chorasanie najgłębszy znany kanat sięga 275 m pod powierzchnię ziemi. W tak okazałych konstrukcjach pionowe kanały były wyposażane w pośrednie platformy, ułatwiające transport nieczystości na powierzchnię.
W najkrótszych konstrukcjach stosunek spadku do długości kanatu mieścił się pomiędzy 1:1000 a 1:1500. Dłuższe instalacje cechował jeszcze łagodniejszy spadek. Najważniejszym warunkiem uwzględnianym przy projektowaniu kanatu było zapewnienie laminarnego przepływu wody. Zbyt duży spadek mógł owocować turbulencjami powodującymi szybką erozję, niebezpieczną dla konstrukcji kanatu. Taką dokładność obliczeń można było bez problemu uzyskać, używając poziomnicy i sznura.