W miejscach gdzie ukształtowanie terenu wymuszało większy spadek, budowano podziemne wodospady, których dno wzmacniano glinianą wykładziną spowalniającą erozję. Czasami odzyskiwano też energię spadającej wody, wykorzystując ją do napędzania podziemnych młynów. Jeśli niemożliwe było doprowadzenie wody do celu pod osłoną ziemi, budowano powierzchniowe kanały. Takie rozwiązanie było stosowane tylko w ostateczności, ze względu na zanieczyszczenia, intensywne parowanie i ogrzewanie, nieuniknione przy naziemnym transporcie wody.
Długość budowy zależała przede wszystkim od głębokości przebiegu tunelu. Przy dwudziestometrowej głębokości, czteroosobowy zespół robotników w ciągu dnia był w stanie wykopać 40 metrów tunelu. Gdy wysokość kanału dostępowego wynosiła 40 m, dzienny postęp malał do 20 metrów, a na głębokości 60 m dobowy postęp spadał już do pięciometrowego odcinka. Budowa wielu długich i głębokich kanatów zajmowała całe dekady.
Konserwacja Kanały podlegały okresowemu przeglądowi. Prace konserwacyjne polegały na wzmacnianiu wypłukanych ścian oraz usuwaniu nadmiaru piasku i mułu. Pionowe kanały zakrywano niekiedy, by do kanału nie wpadał niesiony wiatrem piasek.