W latach 1747–1748 ponownie służył w armii księcia Cumberland. Jako pułkownik 7 irlandzkiego pułku konnego służył w Holandii. Po zakończeniu wojny został sekretarzem swojego ojca i deputowanym do irlandzkiej Izby Gmin.

Podczas wojny siedmioletniej Sackville powrócił do czynnej służby wojskowej. Już od roku 1755 był generałem-majorem. W 1758 r. został dowódcą pułku i w randze generała-porucznika przydzielony do sił księcia Marlborough. W Niemczech przyłączyli się do armii koalicyjnej księcia brunszwickiego.

Sąd polowy 1 sierpnia 1759 r. Sackville dowodził sojuszniczą kawalerią podczas bitwy pod Minden. Kiedy pokonane wojska francuskie rozpoczynały odwrót z pola bitwy, książę Brunszwiku wydał Sackville’owi rozkaz szarży na cofających się nieprzyjaciół. Sackville nie wykonał jednak rozkazu, mimo kilkukrotnego ponawiania poleceń przez głównodowodzącego. Szarża nie doszła do skutku, co uchroniło Francuzów od większych strat. Za zaprzepaszczenie możliwości powiększenia sukcesu Sackville został zdymisjonowany i odesłany do domu.