Zbiegły Parricida pojawia się i prosi wyzwoliciela Tella o pomoc. Ten wskazuje mu na dużą różnicę czynów obu figur i przekonuje go, aby ten udał się do Rzymu i prosił o możliwość odpokutowania jego „strasznego występku". Scena 3 – przybywa tłum i wychwala czyny Tella. Schiller, mistrz dramatycznych końcówek, wycofuje Tella z pierwszego planu i kończy sztukę, ukazując kobiety i zniewolonych ludzi. Bertha von Bruneck wiąże się z Rudenzem, przez którego słowa wszyscy pognębieni przez tyranię stają się wolni.
Interpretacja Wilhelm Tell to ostatnia sztuka Schillera, ukończona 16 miesięcy przed jego śmiercią. Pobożny myśliwy górski Tell jest naturalnym i kochającym wolność człowiekiem czynu („Kto myśli zbyt wiele, mało osiągnie"), który sprzeciwia się sadystycznemu zarządcy Gesslerowi. Ten jest wcieleniem bezdusznej, moralnie upadłej żądzy władzy. Zmuszając Tella do zestrzelenia jabłka z głowy dziecka, pokazuje on nienaturalną upadłość. Z powodu aspektów cywilizacyjnych, ale też dzięki jej artystycznej formie sztuka stała się najważniejszą pozycją czytaną w niemieckich gimnazjach po upadku Trzeciej Rzeszy.