Stusunek do rewolucji 1789 r. thumb|right|300px|Geßler i Tell Schiller zajmuje się pośrednio w sztuce rewolucją francuską, chociaż jego ówcześni czytelnicy oczekiwali od niego bezpośrednich odniesień. Jakobińscy rewolucjoniści powoływali się na mit Tella, gdy ścinali francuskiego króla, tak samo jak licznych reprezentantów szlachty i stojących im w opozycji buntowników trzeciego stanu.

45-letniemu Schillerowi chodziło bardziej o zachowanie i rozwój wspaniałości w ludzkiej naturze w ogóle, gdzie przeciwstawia on moralnie rozwiniętą osobowość oraz prawnie uporządkowaną kolektywność rządom despotycznym. (Przemowa barona Attinghausena na łożu śmierci, IV akt, druga scena). Schiller odnosi się przy tym do rewolucyjnej Deklaracji Praw Człowieka z 1789. Relacja napięcia między indywidualną wolnością a ludzką solidarnością, obok prawa do walki i oporu, jest jednym z głównych tematów dramatu, który odzwierciedla się w wielu sytuacjach na różny sposób – od ocalenia Baumgartena przed jego prześladowcami (akt I, scena 1) poprzez sprzysiężenie na Rütli (akt II, scena 2), także przez uniknięcie poniżenia przed kapeluszem Gesslera, dalej przez strzał w jabłko na głowie Waltera (akt III, scena 3), aż po scenę z Janem Parricdią (akt V, scena 2).