Siebie samą poznać może tylko poprzez medytacje. Gdy umysł ludzki stopi się z Jaźnią, osiąga anandę i ból tego świata nie może go dotknąć. Pomocne w tym jest obudzenie kundalini: umysł zwraca się w głąb i wycisza, prowokując samoobjawienie się Jaźni. Muktananda namawia do poszukiwań Jaźni, nawet dla zdobycia własnej trwałej radości. Samorealizację definiuje jako rozpuszczenie (laja) umysłu w Jaźni i zjednoczenie z nią (umysł przybiera formę Jaźni) – chociaż nadal jest żywy, zmienia się jego charakter na bardziej introwertywny. Osiąga też dostęp do siddhi przynależnych naturze Jaźni. Doświadczaną w medytacjach Jaźń śiwaizmu kaszmirskiego określa terminem Błękitna Perła. Medytacja typu sawikalpasamadhi pozwala doświadczać formy Jaźni jako jaskrawych barw i oślepiającej jasności.
Krijajoga Ostatecznym celem życia człowieka jest urzeczywistnienie jaźni, która jest dostępna percepcji medytującego człowieka. Jaźń atma to forma w jakiej wewnątrz człowieka istnieje bóg, którego cały wszechświat jest manifestacją. Dla tych, którzy osiągnęli percepcję jaźni, staje się ona przewodnikiem.