W praktyce oznaczało to uszkodzenie zespołu napędowego, dlatego aparat traktowano zasadniczo jako środek jednorazowego użycia, mimo że z płatowca odzyskiwano materiały rozpoznawcze i część wyposażenia.
W warunkach pokojowych praktyczne użycie Ła-17R miało zazwyczaj charakter ćwiczebny i poligonowy. Starty realizowano rzadko, zwykle po uprzednim przebazowaniu eskadr wraz z całym wyposażeniem technicznym. Użycie bojowe lub szkolne wymagało rozwinięcia rozbudowanego zaplecza naziemnego obejmującego wyrzutnię, wozy kontrolne, środki transportu, stacje radiokomendowe i radiolokacyjne, a także pojazdy zabezpieczenia technicznego. Znaczna liczba pojazdów i złożoność procedur ograniczały mobilność systemu oraz wydłużały czas przygotowania do lotu.
Doświadczenia z eksploatacji Ła-17R wykazały, że jego skuteczność ograniczały duże wymagania logistyczne, podatność systemu na zakłócenia i awarie naziemnych środków obsługi oraz jednorazowy w praktyce charakter użycia aparatu. Mimo to system odegrał istotną rolę w rozwoju radzieckich bezzałogowych środków rozpoznawczych pierwszej generacji.