W latach 1949–1950 był członkiem komisji rewizyjnych badających księgi kasowe Archidiecezjalnego Związku „Caritas”, Referatu Społecznego Kurii Metropolitalnej, Wyższego i Niższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie, a w latach 1950–1956 – adiutorem prymasa Polski super rato et non consummato. W latach 1951–1956 sprawował zarząd Parafii św. Jakuba w Niechanowie koło Wrześni. 1 października 1953 został mianowany sędzią prosynodalnym II instancji Trybunału Metropolitalnego, a także był udziałowcem i członkiem zarządu Księgarni św. Wojciecha w Poznaniu. Od 1956 udzielał się w Archidiecezjalnej Komisji dla Spraw Budowy i Konserwacji Kościołów i Budynków Kościelnych.

Pracę duszpasterską w Niechanowie oraz obowiązki w kurii metropolitalnej łączył z pracą naukową. Przygotowywał rozprawę habilitacyjną na temat instytucji wikariusza generalnego arcybiskupów gnieźnieńskich do wieku XVI. Przeciążony pracą nie doprowadził jednak rozprawy do końca.

Od 1956 skierowano go wyłącznie do pracy w Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie, gdzie został referentem do spraw majątkowych, a także pozostawał sędzią prosynodalnym wszystkich trzech instancji.