Został też przydzielony biskupowi Lucjanowi Bernackiemu do pomocy w pracach nad odbudową bazyliki prymasowskiej, uszkodzonej podczas działań wojennych w 1945.
W latach 1955–1966 wykładał prawo kanoniczne, a w latach 1965–1967 dodatkowo – prawo administracyjno-wyznaniowe w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Gnieźnie. W 1959 prymas Stefan Wyszyński mianował go kanonikiem gremialnym Kapituły Bazyliki Prymasowskiej w Gnieźnie, a w 1964 profesorem nadzwyczajnym tamtejszego seminarium. Od 1971 był przewodniczącym Wydziału Gospodarczo-Budowlanego Kurii Metropolitalnej, od 1972 członkiem rady kapłańskiej, a w lutym 1973 prymas Polski mianował go trzecim wikariuszem generalnym archidiecezji gnieźnieńskiej.
Biskup gnieźnieński 6 grudnia 1975 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej ze stolicą tytularną Vagal. Sakrę biskupią przyjął 21 grudnia 1975 w Bazylice Archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie. Konsekrował go kardynał Stefan Wyszyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, któremu asystowali Antoni Baraniak, arcybiskup metropolita poznański, Jan Czerniak, biskup pomocniczy gnieźnieński, i Bronisław Dąbrowski, biskup pomocniczy warszawski. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Per Mariam – Soli Deo (Przez Maryję – samemu Bogu).