Preludium i fuga Es-dur nr 7 (BWV 876) – utwór z drugiego tomu „Das Wohltemperierte Klavier” Johanna Sebastiana Bacha. Preludium i fuga Es-dur utworzone zostały w Lipsku około 10 lat przed jego śmiercią.
Preludium Składa się prawie wyłącznie z ósemek. Ma charakter polifoniczny. W strukturze przypomina inwencję trzygłosową. Rytm rzutu melodycznego jest trójkowy.
Fuga Temat z początku jest powolny – pierwsza nuta to nuta cała, po niej następuje półnuta. Motyw czołowy to charakterystyczny interwał kwinty czystej między dwiema pierwszymi nutami, a także następująca po nich pauza. Rozwinięcie tematu zaczyna się od trzeciej nieakcentowanej nuty utworu, która jest przedtaktem do figury progresywnej modulującej z przejściowej tonacji As-dur do dux – Es-dur. Drugi temat wchodzi o kwintę wyżej. W kontrapunkcie figura progresywna z tematu pojawia się tylko raz – na dodatek częściowo. Następnie melodia ożywia się bardzo powoli i stopniowo – słychać dwie półnuty, jedną całą i trzy ćwierćnuty, z których jedna przedłużona jest kropką. Po nich nagle następują dwie szesnastki, które przyjmują jakoby kształt ozdobnika, przednutek do figury progresywnej kontrapunktu, która towarzyszy tej z tematu. Podczas wejścia trzeciego i czwartego głosu, a także w przetworzeniu i codzie często występują równoległe seksty tudzież tercje.