W środku przetworzenia usłyszeć można nową – tym razem ósemkową – figurę melodyczną. Jest ona wykorzystana w progresji, przed której końcem wchodzi temat w tonacji comes – B-dur. To wejście tematu jest początkiem zwieńczenia utworu – cody, podczas której temat występuje trzy razy, tworząc niewielkie stretto.
Fuga Es-dur z drugiego tomu „Das Wohltemperierte Clavier” jest często przyrównywana do fugi D-dur z tegoż tomu. Są one rzeczywiście bardzo podobne pod wieloma względami:
temat jest raczej powolny występuje duża liczba strett kontrapunkt zawiera odpowiedzi do tematu (w Es-dur szczególnie po wejściu trzeciego głosu) w temacie występują powtórzone dźwięki o tej samej wysokości (w Es-dur – zdublowane, w D-dur – strojone) przeważają duże wartości rytmiczne czasem uzupełniane ósemkami.
Zobacz też Preludium i fuga B-dur nr 21, I tom „Das Wohltemperierte Clavier”
Kategoria:Utwory klawesynowe Johanna Sebastiana Bacha