Brzuch ma ciepłą, płowożółtą barwę, na pokrywach podogonowych ma ona już bardziej cynamonowy odcień. Boki ciała pokrywają czarno-kremowo-rdzawe pasy. Każde z tworzących je piór u nasady jest szare. Kuper oraz środkowe sterówki szarooliwkowe. Zewnętrzne sterówki rdzawe.
Ekologia i zachowanie Góropatwy azjatyckie spośród różnych środowisk preferują półpustynne wzniesienia i zbocza gór z rzadka porośnięte trawami i krzewami. W całym swoim zasięgu zamieszkują jednak różnorodne środowiska, od pustynnych równin i wydm po tereny upraw, przecinki leśne, górskie łąki i skalne urwiska. W wielu miejscach występują na poziomie morza, a w zachodnich Himalajach odnotowywane były na wysokości do 4000 m n.p.m. (Karakorum, Pamir). W Nepalu stwierdzano te ptaki od 1300 do 3960 m n.p.m. Ptaki żyjące w górach schodzą zimą na niżej położone tereny, by ominąć pokrywę śnieżną. Góropatwy azjatyckie żerują w niewielkich grupach liczących od 6 do 10 osobników, jedynie po okresie lęgowym mogą tworzyć stada liczące 50–70 osobników, głównie młodych. Żywią się głównie nasionami traw i liśćmi niewielkich roślin, dietę uzupełniają o niewielkie bezkręgowce, zwłaszcza mrówkowate i chrząszcze.