Głównym elementem modułu ładunku był teleskop z układem optycznym typu aplanat z dwoma zwierciadłami elipsoidalnymi wykonanymi z włókien węglowych. Zwierciadło główne miało wymiary 1,556 m ×x 1,887 m, a zwierciadło wtórne 1,051 m × 1,104 m. Efektywna apertura zwierciadła głównego wynosiła 1,5 m. Pole widzenia miało średnicę 8° i było skierowane pod kątem 85° do osi obrotu satelity. Zwierciadło wtórne ogniskowało promieniowanie mikrofalowe na detektorach dwóch instrumentów naukowych umieszczonych w płaszczyźnie ogniskowej teleskopuPierwotny projekt przewidywał teleskop zbudowany w układzie Gregoriana spełniającym warunek Dragonea - Mizuguchia. Został on zmodyfikowany, ponieważ generował znaczne aberracje przy brzegach wymaganego dużego pola widzenia. Ostateczna konstrukcja jest aplanatem zapewniającym dobrą jakość optyczną w całej płaszczyźnie ogniskowania: . Kriogeniczne temperatury wymagane przez instrumenty osiągane były przez połączenie pasywnego chłodzenia radiacyjnego z zespołem aktywnych chłodziarek kriogenicznych. Chłodzenie przez systemy pasywne obniżało temperaturę do około 50 K, a aktywne chłodziarki redukowały ją dalej do 20 K (dla instrumentu LFI) i 0,1 K (dla instrumentu HFI). Osłona teleskopu zapewniała jednocześnie ochronę przed rozproszonym światłem i chłodzenie radiacyjne.