Trzy zwierciadlane, stożkowate osłony u podstawy modułu ładunku zapewniały izolację termiczną teleskopu i instrumentów od modułu serwisowego.
W oktagonalnym module serwisowym umieszczone były systemy niezbędne do funkcjonowania satelity. Systemy zasilania magazynowały i dystrybuowały energię elektryczną. Do kontroli położenia i orbity wykorzystywane były czujniki Słońca i gwiazd oraz silniki rakietowe na hydrazynę. W module serwisowym znajdowały się też systemy sterowania, łączności, układy przetwarzania danych obserwacyjnych z instrumentów naukowych oraz te części instrumentów, które nie wymagały chłodzenia. U podstawy modułu serwisowego znajdował się płaski, okrągły panel ogniw słonecznych, który dostarczał energię elektryczną i jednocześnie osłaniał całego satelitę przed bezpośrednim światłem słonecznym. System kontroli położenia utrzymywał rotację satelity z prędkością 1 obrotu na minutę, z osią obrotu ustawioną w kierunku Słońca, z odchyleniem nieprzekraczającym 10°.
Głównym wykonawcą satelity Planck był Thales Alenia Space w Cannes, odpowiadający także za konstrukcję modułu ładunku. Głównym wykonawcą modułu serwisowego był Thales Alenia Space w Turynie.