Za niestosowanie się do rozporządzeń gubernatora przewidziane były kary: grzywny, więzienia lub kary śmierci.
Uprawnienia zawarte w rozporządzeniu gubernator wojskowy wykonywał za pośrednictwem władz cywilnych, w szczególności komisarza cywilnego i jego pomocników usytuowanych przy gubernatorze. W sytuacjach gdy z obszaru zagrożonego działaniami wojennymi ewakuowano władze cywilne, uprawnienia tych władz przechodziły na gubernatora. Zarządzenia wydane przez gubernatora podlegały zaskarżeniu do Rady Ministrów, jednakże zaskarżenie nie wstrzymywało ich wykonania. Na gubernatorze spoczywał obowiązek raportowania swej działalności Naczelnemu Dowództwu i ministrowi spraw wojskowych.
Instytucja gubernatora wojskowego mającego równocześnie kompetencje wojskowe i cywilne była polskiej ludności dobrze znana, ponieważ na obszarze Królestwa Polskiego do listopada 1918 roku przez trzy lata funkcjonowały wojskowe gubernatorstwa niemieckie i austro-węgierskie.