Szczegółowy zakres zadań Wojskowego Gubernatora Warszawy określony został w rozkazie Ministerstwa Spraw Wojskowych z 29 lipca 1920 roku. Gubernator mógł m.in. powoływać ludność do osobistych świadczeń wojennych, a adiutanci Gubernatora mogli aresztować wszystkie podejrzane osoby, niezależnie od ich stopnia wojskowego i zajmowanego stanowiska. W rozkazie zawarto wytyczne dotyczące obsady i obrony obszaru wraz z nominacją na Wojskowego Gubernatora Warszawy i powiatów przyległychW swoim opracowaniu Piotr Krzysztof Marszałek stwierdza, że „ustalenie dokładnej daty nominacji [Latinika] jest niezwykle trudne. W aktach personalnych gen. Latinika zachowało się bardzo niewiele dokumentów z tamtych czasów. Co ciekawsze, nominacja Latinika nie została opublikowana ani w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych, ani w Dzienniku Rozkazów tegoż ministerstwa”. Rozporządzenia stanowiące podstawę prawną dla działań Gubernatora zaczęły obowiązywać 29 lipca i 4 sierpnia 1920, pierwszy znany meldunek sytuacyjny adresowany do Gubernatora pochodzi z 31 lipca, zaś pierwsze wpisy do Dziennika Polowego Adiutantury Osobistej Gubernatora Wojskowego m. Warszawy pochodzą z 4 sierpnia tegoż roku.. Rozkazem Naczelnego Dowództwa z 6 sierpnia 1920 roku generał Latinik objął również dowództwo 1 Armii.