Perec Opoczyński (ur. 15 października 1892 w Lutomiersku, zm. styczeń 1943 w Warszawie) – polski poeta, pisarz i reporter pochodzenia żydowskiego. Autor Reportaży z warszawskiego getta.
Życiorys Urodził się w rodzinie chasydzkiej. Marzeniem jego matki było aby został rabinem, dlatego po śmierci ojca został wysłany do jesziwy w Łasku, skąd potem kontynuował naukę w Kosowie na Litwie, gdzie uczył się m.in. języka polskiego oraz rosyjskiego. Jego „nowoczesność” nie spotkała się z aprobatą mieszkańców jego rodzinnego miasta, gdzie został okrzyknięty apikorsem (odstępcą od wiary). Efektem tego było porzucenie przez Pereca dalszej edukacji na rzecz wyuczenia się zawodu u cholewkarza i pracy w sklepie z bawełną. Jego brak powodzenia oraz zarzucany mu brak zaangażowania spowodowały, że wyjechał do Kalisza, gdzie pracował w fabryce wyrobów tekstylnych. W owym czasie mieszkał w komunie żydowskiej młodzieży, która podobnie jak on, pochodząc z religijnych rodzin postanowiła kierować się świecką – nie tylko żydowską – edukacją i kulturą.