Jako obywatel Cesarstwa Rosyjskiego po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii carskiej. Po odniesieniu ran w walce został przez 4 lata więźniem obozu jenieckiego na Węgrzech, gdzie próbował swoich sił dziennikarskich, redagując jeniecką gazetkę. W okresie międzywojennym nauczał języka hebrajskiego w Kłodawie. W tym mieście poznał swoją przyszłą żonę Mindlę. Wraz z nią postanowił wyjechać do Łodzi, gdzie przez krótki okres prowadził mały warsztat szewski. Jego poezja oraz artykuły ukazywały się w wielu żydowskich gazetach (m.in. „Lodżer Tageblat”, w której pracował). Był to okres, w którym mieszkanie Opoczyńskiego stało się miejscem spotkać wielu artystów i twórców żydowskiego pochodzenia. Wtedy też została wydana jedna z jego książek (jedyna za życia), będąca prozą na motywach chasydzkich.

W 1935 Perec przeniósł się do Warszawy, gdzie próbował odzyskać zdrowie psychicznie po stracie dwójki dzieci, które zmarły na polio. Jeszcze w stanie załamania psychicznego rozpoczął współpracę z pismem „Poalej Cijon” wydawanym przez partię syjonistyczną. W tym samym czasie urodził się trzeci syn Pereca i Mindli – Danczik (Daniel). Mieszkali przy ulicy Wołyńskiej 21 w bardzo złych warunkach.