Klasycznym przykładem jest nota George’a Canninga z 25 marca 1825, w której brytyjski minister spraw zagranicznych wskazywał na konieczność uznania nowej rzeczywistości w Ameryce Łacińskiej wobec wystąpienia czterech zasadniczych warunków: notyfikacja niepodległości przez rząd nowego państwa; realne sprawowanie władzy na określonym obszarze; wystarczająca stabilność i jednolitość; wprowadzenie zakazu handlu niewolnikami.
Podobną politykę przyjęły Stany Zjednoczone, które jako kryteria uznały przede wszystkim możliwości do obrony niepodległości oraz zanik groźby powrotu panowania hiszpańskiego lub portugalskiego. Patrz też Doktryna Monroe.
Obecnie kryteriami uznania stało się też przestrzeganie pewnych „standardów cywilizacyjnych”, takich jak poszanowanie dla prawa do samostanowienia oraz praw człowieka.
Konsekwencje uznania W doktrynie dominują dwie główne teorie dotyczące uznawania państw: konstytutywna i deklaratoryjna. Pierwsza z nich głosi, że skutki prawne następują dopiero wraz z momentem uznania. Z kolei druga mówi, że występują one od momentu gdy zaistniały stan faktyczny spełnia warunki określone przez prawo międzynarodowe.