Po premierze niektórzy krytycy pisali o tresowanych owadach występujących w filmie.
W Moskwie Starewicz zrealizował następny film pt. „Konik polny i mrówka”, pierwszą adaptację utworu literackiego, transpozycję znanej bajki Jean de La Fontaine. Artysta sięgnął tym razem do alegorii, ukazując środkami filmu lalkowego tragedię losów ludzkich. Premiera filmu odbyła się 15 grudnia 1912 w Kopenhadze. Sukces przeszedł oczekiwania. Obraz obejrzeli widzowie Europy i Ameryki. Wykonano rekordową liczbę kopii – 140. Jedną z nich w srebrnym pudełku Chanżonkow ofiarował następcy tronu rosyjskiego Aleksemu Nikołajewiczowi. Sam producent otrzymał złoty pierścień z brylantem, reżyser zaś od producenta medalion ze znakiem wytwórni – rozbuchany Pegaz. Wkrótce po Lukanidzie ukazały się także inne krótkie filmy animowane o podobnej technice, które weszły do światowej klasyki animacji lalkowej: Zemsta kinooperatora (1912), Boże Narodzenie w lesie (1913), Wesołe sceny z życia zwierząt (1913).